Bokkenpruik#1: “Tieten, hehe!”

Omdat het leven op de redactie een levende hel wordt als er niet af en toe wat stoom afgeblazen wordt, gooien we op deze plek vanaf nu één keer per week al onze frustraties eruit. Lekker meezeiken kan in de comments.  Deze week: bioscoopgangers.

Eén van de grootste ergernissen van een bioscoopbezoek is dat je bij cinematografische hoogstandjes als The Expendables, Piranha 3D of President Evil jezelf steevast terugvindt bezijden een Tros-tokkie met overgewicht die naast de zelf meegebrachte Dorito’s voor de vorm een literfles cola light aan het weghakken is alsof hij  zonder krachtvoer het einde van de film niet haalt. Tijdens het vreten wist één der Artiodactyla waar bovenstaande op gebaseerd is zoveel geluid te produceren dat hij  de toch redelijk harde openingsscène van The Expendables overstemde. Er vallen, voornamelijk door geweervuur, 40+ doden in de eerste paar minuten, dus de beste man leverde een bijzondere prestatie. De walging was compleet toen ondergetekende na de film met een borstel zijn kostuum van popcorn, nacho’s en paprikachips kon gaan ontdoen. Dat moet beter kunnen, was de gedachte bij het verlaten van de zaal.  Zowel qua film als entourage. Zo gezegd, zo gedaan. De week erop zat ik prinsheerlijk op het pluche van een ruime zitplaats in het filmhuis. Hoewel ik bij voorbaat wist dat de kwaliteit van het getoonde niet fantastisch zou zijn (Anton Corbijn blijkt in eerste plaats vanger van mooie beelden en geen meesterlijk verteller), beloofde het een huftervrije avond te worden. Lang heeft deze idyllische illusie niet standgehouden. Nadat we ongeveer 3 minuten in relatieve rust hadden doorgebracht, kondigde een luid gebonk en gebulder vanuit de foyer de komst van een nog groter malheur aan: de vaste klanten.

Het geluid komt dichterbij en dichterbij, overal in de zaal begint men onrustig in de stoel te schuiven en een enkeling overlegt met de rest van de groep of ze niet toch nog snel naar Four Lions zullen gaan, maar het is al te laat. Daar komen de stamgasten al binnen en de gelijkenis met de grootgrubverteerders uit de inleiding is groot.  Deze plaaggeesten zijn wellicht wat hoger opgeleid en hun motivatie om nooit iets te eten of te drinken te bestellen is dat ‘dit hol zo’n beetje met hun geld gefinacierd is’, maar getuige de humorloze one-liners die ze niet kunnen nalaten naar het scherm te slingeren, bevinden ze zich op dezelfde lage hersengolflengte als hun zwakzinnige tegenhangers in de Hollywoodpalazzo’s.

“Tieten, hehe!”, is een veelgehoorde uitspraak gezien het feit dat the American van Nederlandse makelij is. “Deze film is nog trager dan wat ik vanochtend de plee in liet stromen”, kon op gelach en, bedenkelijker, zelfs bijval rekenen. Het was ook erg fijn om te weten welke van de vier bonobo’s welk wijfje wel zou doen en van welke hij zijn hond nog af zou trekken. Zelfs in een filmhuis ben je dus niet veilig.

Vaste klanten zijn te herkennen aan: 1 – hun omtrek  2 – de middelbare leeftijd (type oudere jongere) en bijpassende haargrens 3 – de mate waarin en het volume waarop geconverseerd wordt 4 – het totale gebrek aan humor, maar de desondanks onverstoorbare drang naar het roepen van one-liners richting het scherm 5- de arrogante pose die ze aannemen terwijl ze wachten in de foyer and the list goes on. Heeft de persoon naast u aan de bar één of meerdere van deze symptomen, zorg er dan voor dat u later dan hem of haar naar de zaal loopt, het kan u avond redden. In het geval van the American wordt dat lastig, maar het kan in ieder geval geen kwaad.

Steven Stoffers

Advertenties

2 Responses to “Bokkenpruik#1: “Tieten, hehe!””


  1. 1 Zorah 22 september om 19:00

    Herkenbaar! Inmiddels ben ik ook de illusie kwijt dat arthousefilmpubliek beter opgevoed zou zijn dan die bij de commerciële concurrent. Ik kan me persoonlijk dan ook meer ergeren aan de oh-zo-intelligente-en-hoog-opgeleide-bobo die met een bekakt accent en luid buldergelach elke zin moet herhalen om maar te laten zien dat ‘ie de film ook daadwerkelijk snapt. Nee, geef mij dan maar de verlaten maandagmiddagvoorstelling, zodat ik van een film kan genieten zonder me kapot te ergeren aan de rest van het publiek :P.

    • 2 stevenstoffers 23 september om 13:44

      Aah, medestander. De ergernis is waarschijnlijk het gevolg van beroepsdeformatie, maar ik kan me voorstellen dat dit in cafés of restaurants ook vaak speelt. Toch maar downloaden dan? ;)


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




© Molkenboer
Achter de/het schermen is Stofwolk druk bezig met een vernieuwde lay-out en een flinke uitbreiding van de redactie. Grande opening: 1 februari!

Laatste tweets

Klik hier om dagelijks de laatste artikelen van Stofwolk in je mailbox te ontvangen.

Doe mee met 9 andere volgers

Populaire berichten


%d bloggers liken dit: