Muziekjaar 2010: een persoonlijk relaas

Muzieklijstjes horen bij de laatste maand van het jaar, tot afgrijzen van de één en tot volle goedkeuring van de ander. Ook ik waag me er aan. 2010 was immers een mooi muziekjaar en van mooie muziekjaren is het maken van toptienen nou eenmaal leuker dan van mindere mooie muziekjaren. Zoals 2009, dat was toch een stukje minder mooi. Nee, dan 2010!

Allereerst was 2010 een jaar waarin een aardig rijtje grote namen een nieuw plaat uitbracht. Met wisselend resultaat. Arcade Fire slaagde met vlag en wimpel en The National wérd dankzij High Violet terecht een grote naam. Maar Interpol, met debuut Turn On The Bright Lights uit 2002 als een van de beste platen aller tijden, daalde verder af met hun titelloze vierde. Ook The Age of Adz van Sufjan Stevens weet de weg naar Winamp nog weinig te vinden, al moet ik toegeven dat ik die elektronica-overload nog niet veel kans heb gegeven.

Persoonlijke favorieten lieten ook van zich horen. The Tallest Man on Earth overtuigde dubbel en dwars met The Wild Hunt en zijn eindejaarstoetje. Jónsi kon op zijn soloplaat helaas niet het niveau van zijn band Sigur Rós benaderen. Leuker was dan de samenwerking tussen James Mercer van The Shins en DangerMouse, onder de noemer Broken Bells. Het gelijknamige album is zeer genietbaar en vooral hitje The High Road is een waar hoogtepunt.

Muziekjaar 2010 was echter vooral zo’n fijn jaar door de lading nieuwe ontdekkingen. Opvallend is daarbij dat twee van de fijnste ontdekkingen van Australische makelij zijn. Tame Impala bracht met InnerSpeaker een heerlijk psychedelisch hoogstandje ten gehore en overtuigde ook live ruimschoots op Lowlands en London Calling. Angus & Julia Stone zorgden met Down The Way op hun beurt voor het folkhoogtepunt van 2010.

Ook voor de Vlaamse rockmuziek was (wederom) een grote rol weggelegd. Waar ze het vandaan halen weet niemand, maar sinds dEUS lijken de zuiderburen over een onuitputtelijke bron van talent te beschikken. Toppers van dit jaar zijn de jonge honden van Balthazar en vooral Marble Sounds, dat met Nice Is Good een even mooi als sympathiek debuut uitbracht.

Vreemd genoeg ontstaat richting het einde van het jaar bij mij nog de neiging om extra veel nieuwe dingen te gaan luisteren. Om er zeker van te zijn dat mijn top 10 wel compleet is, zoiets. Dat leidde in ieder geval tot een aantal puike ontdekkingen, zoals Deer Tick en The Walkmen, die beide alsnog een felbegeerde plekje hebben veroverd in het lijstje jaarfavorieten. Pas deze week begon ik met luisteren naar Before Today van Ariel Pink’s Haunted Grafitti. Ook daarvoor geldt: wat een plaat! Maar tegelijkertijd ook: sorry, een week luisteren is niet genoeg, dikke pech. Dan maar een filmpje:

Het lijstje!

Want daar ging het om in den beginne van dit epistel. De top drie wordt gevormd door drie reeds beminde artiesten, terwijl de overige zeven namen mij pas dit jaar voor het eerst ten gehore kwamen.

1.       The National – High Violet
2.       The Tallest Man On Earth – The Wild Hunt
3.       Arcade Fire – The Suburbs
4.       Tame Impala – InnerSpeaker
5.       Angus & Julia Stone – Down The Way
6.       The Walkmen – Lisbon
7.       Blitzen Trapper – Destroyer Of The Void
8.       Marble Sounds – Nice Is Good
9.       Deer Tick – The Black Dirt Sessions
10.    Villagers – Becoming A Jackal

En dan waren er ook nog Beach House, The Black Keys, John Grant, etcetera…

Een korte landenanalyse leert dat de Verenigde Staten hofleverancier is met vier albums, gevolgd door Australië met twee. Verder leveren Zweden, Canada, België en Ierland allen één artiest. Engeland, eens de bakermat van de popmuziek, ontbreekt. Sterker nog, in mijn lijst beoordeelde albums uit 2010 is het aantal platen van Engelse bodem nul. Is Engeland zijn status als muziekland kwijt? Natuurlijk zou ik niet durven om mezelf als uitgangspunt te nemen, maar een blik op de lijstjes van o.a. OOR, Rolling Stone en Mojo bevestigt deze pijnlijke constatering. Daarentegen is hier te lezen dat dergelijke lijstjes statistisch met een korreltje zout genomen moeten worden en was 2010 toch stiekem wel een beetje het jaar van Mumford & Sons. Maar toch.

Een mooi muziekjaar, dat was het dus! Daarom snel nog meer lijstjes. Albumlijstjes van andere Stofwolkers en nog meer lijstjes waar je ook niks aan hebt.

Tekst: Erik Molkenboer

Advertenties

0 Responses to “Muziekjaar 2010: een persoonlijk relaas”



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s




© Molkenboer
Achter de/het schermen is Stofwolk druk bezig met een vernieuwde lay-out en een flinke uitbreiding van de redactie. Grande opening: 1 februari!

Laatste tweets

Klik hier om dagelijks de laatste artikelen van Stofwolk in je mailbox te ontvangen.

Doe mee met 8 andere volgers

Populaire berichten

Advertenties

%d bloggers liken dit: